HuertoPorLaPaz

November 2011

Drie weken nadat we ons voorstel voor de buurttuin hebben gepresenteerd aan de directe buren van onze toekomstige buurtuin, op Zondag 16 Oktober, zijn we samen al wat stapjes verder. De toekomstige buurttuin bevindt zich in ¨Ecotepec¨ een klein wijkje in Ocotepec van ecologische huisjes, zes huizen tot nu toe met een gemeenschappelijke toegang. Hier in Mexico zijn ¨gated communities¨ heel gebruikelijk, vooral de laatste jaren worden overal hoge hekken en muren om huisjes of groepen huisjes heen geplaatst. Er werd heel goed gereageerd op ons voorstel en financieel werden we meteen gesteund, met een bijdrage van iedere aanwezige buur. Elke woensdag komen we samen met een groepje van vijf personen. We bespreken tot nu toe eigenlijk nog alleen maar praktische zaken, zoals de materialen die we nodig hebben, bijvoorbeeld om een afrastering tegen de honden te maken, en voor de toegang tot het (opgeslagen) regenwater. Ook bespreken we de verdeling van de verantwoordelijkheden, een email account, bank rekening en andere dingen.

We zijn een divers groepje, jong en oud en verschillende nationaliteiten; Vincent, een Fransman, echtgenoot van Alaide, onze nieuwe buren met wie we wonen en dingen delen zoals water, telefoon, electricitiet, samen eten en wandelen. Hij heeft in een gemeenschapsproject in Frankrijk gewoond en wil nu hier in Mexico zich inzetten voor een vergelijkbaar project. Suzana werkt in verzekeringen, moeder van in de zestig, heel energiek, positief, en geëmancipeerd. En ze kookt altijd heerlijk. Zij organiseerde tot nu toe de bijeenkomsten in “Ecotepec”, om gemeeschappelijke faciliteiten te realiseren, zoals een speelplek voor de kinderen, een plek om te zitten en zodoende meer sociale cohesie.

Dan is er Virginia, onze buurvrouw van wat verder, ze komt uit Uruguay en heeft een Mexicaanse echtgenoot, ze houdt erg van honden en heeft twee kippetjes. Roberto, ´mijn vriend´, meer een intelectueel en erg betrokken bij de vredesbeweging van Havier Sicilia, vaak afwezig in ons groepje door zijn werk en omdat hij bijeenkomsten volgt met zijn intelectuele vrienden over Ivan Illich (een bekende en erg interesante filosoof, die hier in Ocotepec gewoond heeft, en van wie al het land was, dat nu Ecotepec heet) en tot slot ik, Mirre, Nederlandse en jongste van het groepje, ik woon sinds 8 maanden in Ocotepec met Roberto. Vier maanden geleden zijn we verhuisd en nu grenzen we aan ¨Ecotepec¨, maar wonen in een gewone straat. We wonen ook in een ecologisch huisje en daar heb ik een grote tuin met heel veel groente, kruiden, wat fruit en bloemen, wat we eten, ruilen en weggeven, daarnaast heb ik een huis-bakkerijtje waar ik zuurdesem broden bak. Ik verkoop zo´n 40 broden per week aan winkeltjes en buren. Ik ben een goede vriendin van Rutger en zijn ideeen, en mede daarom zijn we een zuster project van de Gandhituin in Rotterdam.

Zondag 30 Oktober hadden we ons eerste feestelijke event; een lunch voor geïntereseerden, om geld in te zamelen. Er kwamen zo´n 50 mensen met nog een groep kinderen van 10 ongeveer. Ieder van ons team bracht wat mee. Zo was er hummus, mijn zuurdesem brood, salade, rauwkost, rijst, molle, bonen, zoete courgette, tortillas, en dadels als toetje. Er was een korte presentatie van ons voorstel met de hartelijke uitnodiging om mee te doen, óf vrijblijvend als deelnemer óf in de organisatie groep. Er was muziek, traditionele inheemse liederen door een vrouwengroep, (van een vriendin) en twee muziekanten die de swingende klanken uit Veracruz verspreiden. Het was Mexicaans gezellig, we hebben zo´n 2000 pesos opgehaald. In totaal hebben we nu 4000 pesos. Dat is redelijk, om ons project mee te beginnen. De laatste twee weken hebben we de toegang tot het water geregeld en deze vrijdag 25 November gaan we dan eindelijk met onze handen beginnen. We gaan compost maken en de grond wat losmaken op plaatsen waar het erg compact is.

We zijn nog echt in de opstartfase, maar we hebben ook niet echt haast. Het uitnodigen en betrekken van de buurt moet nog echt beginnen. Hoewel we gelukkig al wel steeds meer fijne en behulpzame contacten hebben. Zo helpt Cesar Anorve, buur en beroemde ecologsiche architect, ons erg met praktische dingen. Hij gaat bijvoorbeeld twee compost toiletten voor ons maken. Zo is er ook Juan Manuel, een sociale werker, die volgens mij echt iedereen hier kent, heel aardig en hij organiseert elke twee weken een buurt-bioscoop, voor zijn huis, waar we dan gezellig met buren en een meute kinderen Charly Chaplin kijken of typische mexicaanse films met Cantiflas bijvoorbeeld. Verder hebben we samen met Juan Manuel al twee wandelingen georganiseerd. Dan wandelen we samen met een groepje buren in de Ocotepecse bossen. Zo is het veiliger en we leren nog meer mensen kennen. Iedereen begroet Juan onderweg en hij vertelt me de verhalen van de families en de geschiedenis, de ruzies en de grappen.

Mijn hoop is dat ons buurttuin-project, harmonisch groeit in onze wijk met de mensen die er wonen en de fijne dingen die er nu al zijn, en dat het vooral een groot plezier blijft, het ontmoeten, niet geforceerd, niet dogmatisch, exclusief en ingewikkeld, maar open, licht en toegankelijk, voor ieder, jong, oud, licht, donker, geschoold en ongeschoold. Een kleine tuin waar grote dingen groeien, zoals plezier, vriendschappen, veiligheid en vrede, en bovendien ook nog groente, fruit, bloemen en kruiden. Dat was zo een eerste stukje over onze recentelijke ontwikkelingen. Ik hoop spoedig meer te schrijven.

	HUERTO POR LA PAZ Community Garden Ecotepec
	Huerto Por La Paz (Vredestuin), is de naam van de nieuwe zustertuin van de Gandhituin in Mexico. Geïnspireerd door elkaar werken we in onze lokale gemeenschap op het land aan vrede en geweldloosheid. Klik hier om de visietekst van Huerto Por La Paz te lezen. Hieronder een verslag van initiatiefneemster Mirre.

	Brief aan de Gandhituin vanuit México
	Roberto Ochoa en Mirre Gruijters de Ochoa, initiatiefnemers van de zustertuin in Mexico, Huerto por la Paz, hebben in september en oktober een bezoek gebracht aan de Gandhituin. De twee tuinen willen in wederzijdse inspiratie bouwen aan lokale gemeenschappen van vrede. De tuinen doen dit in geheel andere omstandigheden, temidden van geheel verschillende structuren van geweld. Waar de Gandhituin de geweldsstructuren van overconsumptie in het rijke Westen wil blootleggen, hebben de initiatiefnemers van de Huerto por la Paz te maken met een samenleving in de ban van het medogenloze geweld van de Mexicaanse drugsoorlog. De initiatiefnemers van de Huerto por la Paz zijn ook initiatiefnemers in de geweldloze strijd tegen deze oorlog. In de 'Brief aan de Gandhituin' reflecteert Roberto Ochoa over de rol van hun vredestuin in de context van de geweldloosheidsstrijd tegen de Mexicaanse drugsoorlog. Volg deze link om de volledige Brief aan de Gandhituin te lezen.	Brief aan de Gandhituin vanuit México Op 28 Maart 2011, werd het lichaam van mijn vriend Juan Francisco Sicilia Ortega, zoon van mijn goede vriend en zeer gerespecteerde leraar Javier Sicilia aangetroffen in de achterbak van een auto samen met zes andere metgezellen. Hij was omgebracht door verstikking en zijn lichaam toonde verschillende tekens van martelingen. Vanaf deze dag onstond er geleidelijk een sociale beweging omdat honderden mensen samen met Javier Sicilia zich mobiliseerden. Dit als protest tegen de oorlog ... Lees verder

	Gandhi´s zusje zet haar eerste stapjes
	November 2011 Drie weken nadat we ons voorstel voor de buurttuin hebben gepresenteerd aan de directe buren van onze toekomstige buurtuin, op Zondag 16 Oktober, zijn we samen al wat stapjes verder. De toekomstige buurttuin bevindt zich in ¨Ecotepec¨ een klein wijkje in Ocotepec van ecologische huisjes, zes huizen tot nu toe met een gemeenschappelijke toegang. Hier in Mexico zijn ¨gated communities¨ heel gebruikelijk, vooral de laatste jaren worden overal hoge hekken en muren om huisjes of groepen huisjes heen geplaatst. Er werd heel goed gereageerd op ons voorstel en financieel werden we meteen gesteund, met een bijdrage van iedere aanwezige buur. Elke woensdag komen we samen met een groepje van vijf personen. We bespreken tot nu toe eigenlijk nog alleen maar praktische zaken, zoals de materialen die we nodig hebben, bijvoorbeeld om een afrastering tegen de honden te maken, en voor de toegang tot het (opgeslagen) regenwater. Ook bespreken we de verdeling van de verantwoordelijkheden, een email account, bank rekening en andere dingen. We zijn een divers groepje, jong en oud en verschillende nationaliteiten; Vincent, een Fransman, echtgenoot van Alaide, onze nieuwe buren met wie we wonen en dingen delen zoals water, telefoon, electricitiet, samen eten en wandelen. Hij heeft in een gemeenschapsproject in Frankrijk gewoond en wil nu hier in Mexico zich inzetten voor een vergelijkbaar project. Suzana werkt in verzekeringen, moeder van in de zestig, heel energiek, positief, en geëmancipeerd. En ze kookt altijd heerlijk. Zij organiseerde tot nu toe de bijeenkomsten in “Ecotepec”, om gemeeschappelijke faciliteiten te realiseren, zoals een speelplek voor de kinderen, een plek om te zitten en zodoende meer sociale cohesie. Dan is er Virginia, onze buurvrouw van wat verder, ze komt uit Uruguay en heeft een Mexicaanse echtgenoot, ze houdt erg van honden en heeft twee kippetjes. Roberto, ´mijn vriend´, meer een intelectueel en erg betrokken bij de vredesbeweging van Havier Sicilia, vaak afwezig in ons groepje door zijn werk en omdat hij bijeenkomsten volgt met zijn intelectuele vrienden over Ivan Illich (een bekende en erg interesante filosoof, die hier in Ocotepec gewoond heeft, en van wie al het land was, dat nu Ecotepec heet) en tot slot ik, Mirre, Nederlandse en jongste van het groepje, ik woon sinds 8 maanden in Ocotepec met Roberto. Vier maanden geleden zijn we verhuisd en nu grenzen we aan ¨Ecotepec¨, maar wonen in een gewone straat. We wonen ook in een ecologisch huisje en daar heb ik een grote tuin met heel veel groente, kruiden, wat fruit en bloemen, wat we eten, ruilen en weggeven, daarnaast heb ik een huis-bakkerijtje waar ik zuurdesem broden bak. Ik verkoop zo´n 40 broden per week aan winkeltjes en buren. Ik ben een goede vriendin van Rutger en zijn ideeen, en mede daarom zijn we een zuster project van de Gandhituin in Rotterdam. Zondag 30 Oktober hadden we ons eerste feestelijke event; een lunch voor geïntereseerden, om geld in te zamelen. Er kwamen zo´n 50 mensen met nog een groep kinderen van 10 ongeveer. Ieder van ons team bracht wat mee. Zo was er hummus, mijn zuurdesem brood, salade, rauwkost, rijst, molle, bonen, zoete courgette, tortillas, en dadels als toetje. Er was een korte presentatie van ons voorstel met de hartelijke uitnodiging om mee te doen, óf vrijblijvend als deelnemer óf in de organisatie groep. Er was muziek, traditionele inheemse liederen door een vrouwengroep, (van een vriendin) en twee muziekanten die de swingende klanken uit Veracruz verspreiden. Het was Mexicaans gezellig, we hebben zo´n 2000 pesos opgehaald. In totaal hebben we nu 4000 pesos. Dat is redelijk, om ons project mee te beginnen. De laatste twee weken hebben we de toegang tot het water geregeld en deze vrijdag 25 November gaan we dan eindelijk met onze handen beginnen. We gaan compost maken en de grond wat losmaken op plaatsen waar het erg compact is. We zijn nog echt in de opstartfase, maar we hebben ook niet echt haast. Het uitnodigen en betrekken van de buurt moet nog echt beginnen. Hoewel we gelukkig al wel steeds meer fijne en behulpzame contacten hebben. Zo helpt Cesar Anorve, buur en beroemde ecologsiche architect, ons erg met praktische dingen. Hij gaat bijvoorbeeld twee compost toiletten voor ons maken. Zo is er ook Juan Manuel, een sociale werker, die volgens mij echt iedereen hier kent, heel aardig en hij organiseert elke twee weken een buurt-bioscoop, voor zijn huis, waar we dan gezellig met buren en een meute kinderen Charly Chaplin kijken of typische mexicaanse films met Cantiflas bijvoorbeeld. Verder hebben we samen met Juan Manuel al twee wandelingen georganiseerd. Dan wandelen we samen met een groepje buren in de Ocotepecse bossen. Zo is het veiliger en we leren nog meer mensen kennen. Iedereen begroet Juan onderweg en hij vertelt me de verhalen van de families en de geschiedenis, de ruzies en de grappen. Mijn hoop is dat ons buurttuin-project, harmonisch groeit in onze wijk met de mensen die er wonen en de fijne dingen die er nu al zijn, en dat het vooral een groot plezier blijft, het ontmoeten, niet geforceerd, niet dogmatisch, exclusief en ingewikkeld, maar open, licht en toegankelijk, voor ieder, jong, oud, licht, donker, geschoold en ongeschoold. Een kleine tuin waar grote dingen groeien, zoals plezier, vriendschappen, veiligheid en vrede, en bovendien ook nog groente, fruit, bloemen en kruiden. Dat was zo een eerste stukje over onze recentelijke ontwikkelingen. Ik hoop spoedig meer te schrijven. Hartelijke Groetjes Mirre Namens zusterporject “Huertos por la paz” in Ocotpec, Morelos, Mexico